โครงการสิวารัตน์9(บางบัวทอง-ไท...
หมู่บ้านสิวารัตน์ 9 เป็นโครงการบ้านแฝด 2 ชั้น 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ สไตล์โมเดิร์น เนื้อที่ 36 ตารางวา และอาคารพาณิชย์ ภายในโครงการประกอบด้วยที่พักอาศัยรวมกว่า 377 ยูนิต ปัจจุบันได้เปิดการขายและมีลูกค้าจองแล้วกว่า 30 %
รายละเอียด
หมู่บ้านสิวารัตน์โครงการ7 (มหิ...
รายละเอียด
ข่าวสาร
- อุปสรรค…สี่ด่านควรรู้ (ก... Posted by admin on มี.ค. 1, 2011
โครงการที่ผ่านมา
»เอกสารที่ลูกค้าต้องเตรียมประกอ
เกล็ดความรู้ทางบัญชี
เกล็ดความรู้ทางบัญชี
การบริหารความเสี่ยงทางการเงินให้เกิดผลดีต่อกิจการ
« 2 เมื่อ: พ.ค. 02, 2011, 14:36:51 pm »
ความเสี่ยงทางการเงิน (financial risk) เป็นความเสี่ยงใหญ่ประเภทหนึ่งของกิจการ และในบางกิจการกลายเป็นความเสี่ยงที่มีขนาดของความเสียหายสูงสุดในกิจการ และมากกว่าผลที่เกิดจากความเสี่ยงทางธุรกิจ (business risk) เสียด้วย โดยทั่วไปความเสี่ยงทางการเงินมักจะเกี่ยวข้องกับการบริหารรายการในส่วนของหนี้สินและสินทรัพย์ และมีผลต่อกิจการทั้งระยะสั้นและระยะยาว
กรอบแนวคิดของการบริหารความเสี่ยงทางการเงินที่ดี
1. การลงทุนในลักษณะที่เป็นโครงการจะต้องให้ผลตอบแทนของการลงทุนมากกว่าอัตราผลตอบแทนขึ้นต่ำที่ยอมรับได้
1.1 อัตราผลตอบแทนที่ยอมรับได้จะเพิ่มขึ้นหากโครงการนั้นเป็นโครงการที่มีความเสี่ยงในระดับสูง โดยแหล่งเงินที่ใช้ในการลงทุนอาจจะต้องผสมผสานกันระหว่างเงินกองทุนจากเจ้าของกิจการเอง กับเงินกู้จากแหล่งเงินภายนอกกิจการ เพราะคงเป็นไปได้ยากที่เจ้าหนี้จะยอมรับความเสี่ยงเองทั้งหมด
1.2 ผลตอบแทนที่เกิดกับโครงการลงทุน เพื่อประเมินความเสี่ยงควรจะวัดด้วยกระแสเงินสดที่เข้ามาจริง ไม่ใช่รายการค้างรับ และระยะเวลาที่เกิดกระแสเงินสดไหลเข้าว่าเร็วหรือช้ามากน้อยขนาดไหน และควรจะรวมถึงผลกระทบข้างเคียงของโครงการว่ามีค่าเป็นบวกหรือเป็นลบด้วย เพราะหากมีผลกระทบอาจจะเกิดค่าปรับ การชดเชย ความเสียหายหรือการเยียวยาผลกระทบทางลบติดตามมาอีก
2. การจัดการเงินเพื่อใช้ในการลงทุนในลักษณะของโครงการ จะต้องพิจารณาให้มีส่วนผสมที่เหมาะสม เพื่อให้ต้นทุนทางการเงินโดยเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักตามแหล่งเงินแล้วออกมาต่ำที่สุด และเปิดโอกาสให้มีส่วนต่างที่เป็นบวกเนื่องจากผลตอบแทนที่เกิดจากการใช้สินทรัพย์หรือสินทรัพย์ที่ทำรายได้สูงกว่าต้นทุนทางการเงินที่เฉลี่ยถ่วงน้ำหนักดังกล่าว
3. หากเงินทุนดำเนินการที่มีอยู่ไม่สามารถนำไปใช้ในการลงทุนที่ก่อให้เกิดรายได้หรือผลตอบแทนที่ไม่ต่ำกว่าอัตราผลตอบแทนขึ้นต่ำที่ยอมรับได้ ก็ควรจะคืนเงินสดให้แก่ผู้ถือหุ้นหรือเจ้าหนี้ที่เป็นเจ้าของเงิน เพื่อลดภาระความเสี่ยงทางการเงินของกิจการลง
4. การบริหารความเสี่ยงทางการเงินไม่ใช่แนวทางเชิงตั้งรับ หากแต่ต้องเป็นแนวทางเชิงรุก เป็นแนวทางที่พร้อมที่จะสนับสนุนกิจการ โดยเฉพาะกิจการที่เน้นการเติบโตอย่างต่อเนื่อง ต้องการความมั่นใจว่าการบริหารความเสี่ยงทางการเงินจะเพียงพอและเข้มแข็ง ตลอดจนมีเสถียรภาพ เชื่อถือได้ และมองล่วงหน้าได้อย่างแม่นยำ
5. ปัจจัยที่เป็นความเสี่ยงทางการเงินมาจากตลาดการเงินเป็นหลัก โดยปัจจัยดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์ในตลาดการเงิน ซึ่งอาจจะเป็นรายนาที รายชั่วโมง รายวัน การกำกับ ติดตาม ตรวจทาน ความเสี่ยงทางการเงินจึงต้องทันกาล เพื่อให้สามารถระบุสถานะความเสี่ยงล่าสุดเป็นรายนาทีต่อนาทีได้ งานการบริหารความเสี่ยงทางการเงินจึงเป็นงานที่ต้องกระทำอย่างต่อเนื่อง สม่ำเสมอ
การตัดสินใจสำคัญทางการเงินของกิจการ มี 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่
1. การตัดสินใจด้านการลงทุน ด้วยการมีพอร์ตของสินทรัพย์ การจัดสรรเงินทุนดำเนินงานในธุรกรรมหลักของกิจการ การควบรวมกิจการเพื่อการขยายตลาด
2. การบริหารเงินจากแหล่งเงินภายในที่มาจากส่วนของผู้ถือหุ้นและกำไรสะสม และจากแหล่งเงินจากภายนอกที่มาจากเจ้าหนี้การค้าและเจ้าหนี้สถาบันการเงิน
3. การบริหารความเสี่ยงด้วยการทำการวัดขนาดและประเมินระดับความเสี่ยงทางการเงิน ณ สถานการณ์ตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป และหาเครื่องมือที่เหมาะสมในการจัดการกับความเสี่ยงทางการเงิน
เครื่องมือสำคัญในการจัดการความเสี่ยงทางการเงิน
1. การป้องกันความเสี่ยงตามหลักธรรมชาติ (natural hedge) ตั้งอยู่บนแนวทางของการรักษาความสมดุลระหว่างองค์ประกอบของความเสี่ยงด้านสินทรัพย์กับความเสี่ยงด้านหนี้สิน ให้เกิดความเหมาะเจาะ เหมาะสมในตัวของมันเอง เช่น
- หากมีรายได้จากการดำเนินงานทุก 3 เดือน ก็ควรจะก่อหนี้หรือกู้ยืมโดยมีเงื่อนไขในการชำระคืนหนี้ทุก 3 เดือนเช่นกัน
- หากมีภาระหนี้สินเป็นสกุลเงินเยนของญี่ปุ่นก็ควรจะพยายามส่งออกสินค้าเป็นเงินสกุลเยน เพื่อนำไปใช้ในการชำระคืนหนี้สินด้วยจำนวนเงินที่ใกล้เคียงกัน
2. การเสี่ยงดวงด้วยการเปิดสถานะความเสี่ยงไว้ (open position) โดยมีสมมติฐานว่า ความเสี่ยงให้ผลลัพธ์ได้ทั้งบวกและลบ สลับกันไปไม่ได้ให้ผลทางลบเสมอไปทุกครั้ง ผลที่ได้เมื่อเกิดผลลัพธ์ทางบวกจะชดเชยเมื่อผลลัพธ์ออกมาเป็นลบ เหลือค่าความแปรปรวนจากการหักกลบลบกันระหว่างผลลัพธ์ทางบวกและผลลัพธ์ทางลบจะน้อยหรือใกล้เคียงกับ 0 หรือไม่มีผลกระทบจากความเสี่ยง ซึ่งการใช้วิธีนี้ถือว่าเป็นลักษณะของการเก็งกำไร ซึ่งจะทำได้ก็ต่อเมื่อมีความมั่นใจว่า ผลที่เกิดจากเหตุของความเสี่ยงมีทั้งบวกและทั้งลบจริง
3. การใช้เครื่องมืออนุพันธ์ทางการเงิน (financial derivative) ในการปรับกระแสการไหลเข้าออกของเงินให้เหมาะสมระหว่างกระแสเงินที่เป็นรายได้และกระแสเงินที่เป็นรายจ่าย หรือเกิดค่าคงที่ (static) เพื่อมิให้ได้รับผลกระทบจากการที่มีโอกาสเกิดผลลัพธ์ทั้งทางลบและบวกได้
ประโยชน์สำคัญของการใช้เครื่องมืออนุพันธ์ทางการเงินแต่ละประเภท
FX Forward การตกลงล่วงหน้าเพื่อซื้อหรือขายเงินตราต่างประเทศ
เป็นการ log จำนวนเงินบาทที่เกี่ยวข้องจากการแลกเปลี่ยนสกุลเงินไว้ล่วงหน้าสถานะความเสี่ยงจะคงที่ (Static) ใช้ค่าคงที่ด้านสกุลเงินไปบริหารจัดการธุรกิจหลักของกิจการ
Swap (currency)
เป็นการแลกสกุลเงินในสินทรัพย์ที่จะรับเป็นกระแสเงินสดไหลเข้าหรือหนี้สินที่จะเกิดกระแสเงินสดไหลออก ให้เป็นไปตามที่ต้องการและมีความเสี่ยงต่ำกว่า เพื่อลดระดับความรุนแรงของผลกระทบ
Option
เป็นการแสวงหาทางเลือกที่จะใช้ได้ หากจำเป็นเป็นกรณีที่สถานการณ์ไม่ชัดเจนในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง มีโอกาสไปในทิศทางใดก็ได้ คาดหมายล่วงหน้าไม่ได้ชัดเจน
ไม่ว่าจะใช้เครื่องมือการบริหารความเสี่ยงทางการเงินแบบใดก็ตาม จะต้องคำนึงอยู่เสมอว่าต้องใช้กระบวนการบริหารความเสี่ยงอย่างครบถ้วน อย่างน้อย 5 ขั้นตอนหลักคือ
ขั้นตอนที่ 1 การค้นหาและระบุความเสี่ยงสำคัญ
ขั้นตอนที่ 2 การประเมินและวัดขนาดของความเสี่ยง
ขั้นตอนที่ 3 การเรียงลำดับความเสี่ยงที่ยอมรับไม่ได้
ขั้นตอนที่ 4 การจัดการด้วยกิจกรรมมาตรการกำกับและควบคุมความเสี่ยง
ขั้นตอนที่ 5 การติดตามและทบทวนความเสี่ยง
สัญญาณเตือนความเสี่ยงทางการเงิน
1. ขาดนโยบาย ทิศทาง เป้าหมายด้านการบริหารความเสี่ยงทางการเงิน
2. ขาดการกำหนดเพดานความเสี่ยงที่ยอมรับได้ เพื่อจำกัดขอบเขตของความเสียหาย ความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้น
3. ขาดข้อมูลที่จะใช้วัดขนาดและระดับของความเสี่ยงเพื่อการจัดการความเสี่ยงที่สำคัญ
4. ขาดความพยายาม ความสนใจ ในการจัดการอย่างเป็นระบบ
5. มีการใช้มุมมองในแวดวงที่แคบ ไม่ครอบคลุมทุกด้าน ทุกประเด็น
6. ขาดการสื่อสารความเสี่ยงที่สร้างความตระหนัก การยอมรับ การแก้ไข การป้องกัน
7. ขาดกรอบแนวทางค้นหาและระบุความเสี่ยงแบบบูรณาการ
8. ขาดโมเดล/แบบจำลองที่คำนวณความเสี่ยงในเชิงปริมาณ
อาจารย์ จิรพร สุเมธีประสิทธิ์. การบริหารความเสี่ยงทางการเงินให้เกิดผลดีต่อกิจการ.
กรอบแนวคิดของการบริหารความเสี่ยงทางการเงินที่ดี
1. การลงทุนในลักษณะที่เป็นโครงการจะต้องให้ผลตอบแทนของการลงทุนมากกว่าอัตราผลตอบแทนขึ้นต่ำที่ยอมรับได้
1.1 อัตราผลตอบแทนที่ยอมรับได้จะเพิ่มขึ้นหากโครงการนั้นเป็นโครงการที่มีความเสี่ยงในระดับสูง โดยแหล่งเงินที่ใช้ในการลงทุนอาจจะต้องผสมผสานกันระหว่างเงินกองทุนจากเจ้าของกิจการเอง กับเงินกู้จากแหล่งเงินภายนอกกิจการ เพราะคงเป็นไปได้ยากที่เจ้าหนี้จะยอมรับความเสี่ยงเองทั้งหมด
1.2 ผลตอบแทนที่เกิดกับโครงการลงทุน เพื่อประเมินความเสี่ยงควรจะวัดด้วยกระแสเงินสดที่เข้ามาจริง ไม่ใช่รายการค้างรับ และระยะเวลาที่เกิดกระแสเงินสดไหลเข้าว่าเร็วหรือช้ามากน้อยขนาดไหน และควรจะรวมถึงผลกระทบข้างเคียงของโครงการว่ามีค่าเป็นบวกหรือเป็นลบด้วย เพราะหากมีผลกระทบอาจจะเกิดค่าปรับ การชดเชย ความเสียหายหรือการเยียวยาผลกระทบทางลบติดตามมาอีก
2. การจัดการเงินเพื่อใช้ในการลงทุนในลักษณะของโครงการ จะต้องพิจารณาให้มีส่วนผสมที่เหมาะสม เพื่อให้ต้นทุนทางการเงินโดยเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักตามแหล่งเงินแล้วออกมาต่ำที่สุด และเปิดโอกาสให้มีส่วนต่างที่เป็นบวกเนื่องจากผลตอบแทนที่เกิดจากการใช้สินทรัพย์หรือสินทรัพย์ที่ทำรายได้สูงกว่าต้นทุนทางการเงินที่เฉลี่ยถ่วงน้ำหนักดังกล่าว
3. หากเงินทุนดำเนินการที่มีอยู่ไม่สามารถนำไปใช้ในการลงทุนที่ก่อให้เกิดรายได้หรือผลตอบแทนที่ไม่ต่ำกว่าอัตราผลตอบแทนขึ้นต่ำที่ยอมรับได้ ก็ควรจะคืนเงินสดให้แก่ผู้ถือหุ้นหรือเจ้าหนี้ที่เป็นเจ้าของเงิน เพื่อลดภาระความเสี่ยงทางการเงินของกิจการลง
4. การบริหารความเสี่ยงทางการเงินไม่ใช่แนวทางเชิงตั้งรับ หากแต่ต้องเป็นแนวทางเชิงรุก เป็นแนวทางที่พร้อมที่จะสนับสนุนกิจการ โดยเฉพาะกิจการที่เน้นการเติบโตอย่างต่อเนื่อง ต้องการความมั่นใจว่าการบริหารความเสี่ยงทางการเงินจะเพียงพอและเข้มแข็ง ตลอดจนมีเสถียรภาพ เชื่อถือได้ และมองล่วงหน้าได้อย่างแม่นยำ
5. ปัจจัยที่เป็นความเสี่ยงทางการเงินมาจากตลาดการเงินเป็นหลัก โดยปัจจัยดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์ในตลาดการเงิน ซึ่งอาจจะเป็นรายนาที รายชั่วโมง รายวัน การกำกับ ติดตาม ตรวจทาน ความเสี่ยงทางการเงินจึงต้องทันกาล เพื่อให้สามารถระบุสถานะความเสี่ยงล่าสุดเป็นรายนาทีต่อนาทีได้ งานการบริหารความเสี่ยงทางการเงินจึงเป็นงานที่ต้องกระทำอย่างต่อเนื่อง สม่ำเสมอ
การตัดสินใจสำคัญทางการเงินของกิจการ มี 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่
1. การตัดสินใจด้านการลงทุน ด้วยการมีพอร์ตของสินทรัพย์ การจัดสรรเงินทุนดำเนินงานในธุรกรรมหลักของกิจการ การควบรวมกิจการเพื่อการขยายตลาด
2. การบริหารเงินจากแหล่งเงินภายในที่มาจากส่วนของผู้ถือหุ้นและกำไรสะสม และจากแหล่งเงินจากภายนอกที่มาจากเจ้าหนี้การค้าและเจ้าหนี้สถาบันการเงิน
3. การบริหารความเสี่ยงด้วยการทำการวัดขนาดและประเมินระดับความเสี่ยงทางการเงิน ณ สถานการณ์ตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป และหาเครื่องมือที่เหมาะสมในการจัดการกับความเสี่ยงทางการเงิน
เครื่องมือสำคัญในการจัดการความเสี่ยงทางการเงิน
1. การป้องกันความเสี่ยงตามหลักธรรมชาติ (natural hedge) ตั้งอยู่บนแนวทางของการรักษาความสมดุลระหว่างองค์ประกอบของความเสี่ยงด้านสินทรัพย์กับความเสี่ยงด้านหนี้สิน ให้เกิดความเหมาะเจาะ เหมาะสมในตัวของมันเอง เช่น
- หากมีรายได้จากการดำเนินงานทุก 3 เดือน ก็ควรจะก่อหนี้หรือกู้ยืมโดยมีเงื่อนไขในการชำระคืนหนี้ทุก 3 เดือนเช่นกัน
- หากมีภาระหนี้สินเป็นสกุลเงินเยนของญี่ปุ่นก็ควรจะพยายามส่งออกสินค้าเป็นเงินสกุลเยน เพื่อนำไปใช้ในการชำระคืนหนี้สินด้วยจำนวนเงินที่ใกล้เคียงกัน
2. การเสี่ยงดวงด้วยการเปิดสถานะความเสี่ยงไว้ (open position) โดยมีสมมติฐานว่า ความเสี่ยงให้ผลลัพธ์ได้ทั้งบวกและลบ สลับกันไปไม่ได้ให้ผลทางลบเสมอไปทุกครั้ง ผลที่ได้เมื่อเกิดผลลัพธ์ทางบวกจะชดเชยเมื่อผลลัพธ์ออกมาเป็นลบ เหลือค่าความแปรปรวนจากการหักกลบลบกันระหว่างผลลัพธ์ทางบวกและผลลัพธ์ทางลบจะน้อยหรือใกล้เคียงกับ 0 หรือไม่มีผลกระทบจากความเสี่ยง ซึ่งการใช้วิธีนี้ถือว่าเป็นลักษณะของการเก็งกำไร ซึ่งจะทำได้ก็ต่อเมื่อมีความมั่นใจว่า ผลที่เกิดจากเหตุของความเสี่ยงมีทั้งบวกและทั้งลบจริง
3. การใช้เครื่องมืออนุพันธ์ทางการเงิน (financial derivative) ในการปรับกระแสการไหลเข้าออกของเงินให้เหมาะสมระหว่างกระแสเงินที่เป็นรายได้และกระแสเงินที่เป็นรายจ่าย หรือเกิดค่าคงที่ (static) เพื่อมิให้ได้รับผลกระทบจากการที่มีโอกาสเกิดผลลัพธ์ทั้งทางลบและบวกได้
ประโยชน์สำคัญของการใช้เครื่องมืออนุพันธ์ทางการเงินแต่ละประเภท
FX Forward การตกลงล่วงหน้าเพื่อซื้อหรือขายเงินตราต่างประเทศ
เป็นการ log จำนวนเงินบาทที่เกี่ยวข้องจากการแลกเปลี่ยนสกุลเงินไว้ล่วงหน้าสถานะความเสี่ยงจะคงที่ (Static) ใช้ค่าคงที่ด้านสกุลเงินไปบริหารจัดการธุรกิจหลักของกิจการ
Swap (currency)
เป็นการแลกสกุลเงินในสินทรัพย์ที่จะรับเป็นกระแสเงินสดไหลเข้าหรือหนี้สินที่จะเกิดกระแสเงินสดไหลออก ให้เป็นไปตามที่ต้องการและมีความเสี่ยงต่ำกว่า เพื่อลดระดับความรุนแรงของผลกระทบ
Option
เป็นการแสวงหาทางเลือกที่จะใช้ได้ หากจำเป็นเป็นกรณีที่สถานการณ์ไม่ชัดเจนในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง มีโอกาสไปในทิศทางใดก็ได้ คาดหมายล่วงหน้าไม่ได้ชัดเจน
ไม่ว่าจะใช้เครื่องมือการบริหารความเสี่ยงทางการเงินแบบใดก็ตาม จะต้องคำนึงอยู่เสมอว่าต้องใช้กระบวนการบริหารความเสี่ยงอย่างครบถ้วน อย่างน้อย 5 ขั้นตอนหลักคือ
ขั้นตอนที่ 1 การค้นหาและระบุความเสี่ยงสำคัญ
ขั้นตอนที่ 2 การประเมินและวัดขนาดของความเสี่ยง
ขั้นตอนที่ 3 การเรียงลำดับความเสี่ยงที่ยอมรับไม่ได้
ขั้นตอนที่ 4 การจัดการด้วยกิจกรรมมาตรการกำกับและควบคุมความเสี่ยง
ขั้นตอนที่ 5 การติดตามและทบทวนความเสี่ยง
สัญญาณเตือนความเสี่ยงทางการเงิน
1. ขาดนโยบาย ทิศทาง เป้าหมายด้านการบริหารความเสี่ยงทางการเงิน
2. ขาดการกำหนดเพดานความเสี่ยงที่ยอมรับได้ เพื่อจำกัดขอบเขตของความเสียหาย ความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้น
3. ขาดข้อมูลที่จะใช้วัดขนาดและระดับของความเสี่ยงเพื่อการจัดการความเสี่ยงที่สำคัญ
4. ขาดความพยายาม ความสนใจ ในการจัดการอย่างเป็นระบบ
5. มีการใช้มุมมองในแวดวงที่แคบ ไม่ครอบคลุมทุกด้าน ทุกประเด็น
6. ขาดการสื่อสารความเสี่ยงที่สร้างความตระหนัก การยอมรับ การแก้ไข การป้องกัน
7. ขาดกรอบแนวทางค้นหาและระบุความเสี่ยงแบบบูรณาการ
8. ขาดโมเดล/แบบจำลองที่คำนวณความเสี่ยงในเชิงปริมาณ
อาจารย์ จิรพร สุเมธีประสิทธิ์. การบริหารความเสี่ยงทางการเงินให้เกิดผลดีต่อกิจการ.
บริษัท คาสเซ่อร์พีค เรียลเอสเตท จำกัด
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น